توضیح نده (don’t explain) انجماد روح مردی که چشمان او دنیا را نظاره می‌کند. بیکر شیوه‌ی مایلز دیویس را که سادگی پرشور نت‌هایش با زبردستی تمام در دنیای jazz شنیده می‌شد را در دهه 50 میلادی با ترومپت‌نوازی خود به اوج رساند. بیکر برخلاف آرمسترانگ، که او را خداوندگاری بی‌مانند در ترومپت می‌دانستند، تأویل‌های رمانتیک خود را در موسیقی jazz به وجود آورد.

ترانه ولنتاین مسخره من (my funny valentine)، صفحه‌ای که در 1952 منتشر شد، از ماندگارترین آثار بیکر است. ترانه‌ای که بارها بازنوازی و بازخوانی شد که شاخص‌ترین اجرای این ترانه با صدای فرانک سیناترا می‌باشد.

بیکر گاه کودکی آرام و گاه یک گربه وحشی بود که میان احساسات خود در قبول و رد حالات رمانتیک نشانه‌هایی از تناقضات عاطفی در او حس می‌شد. اوج کار شاهزاده cool jazz که در دهه 50 میلادی درخشان‌ترین دوره‌ی خود را طی می‌کرد، سبب این موضوع شد که در مجله‌ی jazz به عنوان بهترین خواننده معرفی شود.

از بهترین همکاری‌های او می‌توان به همراهی چارلی پارکر در 1952 اشاره کرد. آثار بیکر و شخصیت او خلق ناگفته‌هایی را در خود دارد که فارغ از تعریفی روانشناختی و شکلی از تبار هنرمند که به تولید می‌انجامد فراتر می‌رود.

رفته رفته دنیای jazz بیکر را در اواخر عمرش دیگر آن کودک آرام که شکوه ترومپت را به رخ می‌کشید را مشاهده نمی‌کند. اعتیاد پای خود را در 1957 بر زندگی بیکر می‌گذارد تا او مجبور باشد که سازهای خود را اجاره دهد و مدتی را در زندان سر کند. اما بیکر همچنان در این میان و در زمان اعتیاد خود موسیقی‌های بی‌نظیری به وجود آورد، از جمله chet is back که بعد از سپری شدن دوره زندان او منتشر شد.

در 1910 دیکسی لند آغاز شده بود و به تمسخر گرفتن موسیقی jazz سفیدپوستان توسط سیاه‌پوستان که آن را فاقد حزن و اندوه می‌دانستند ادامه می‌داد. این طعنه سال‌ها حضور داشت تا اینکه بعدها یک سفیدپوست خط قرمزی بر روی این تفاوت کشید و آن بیکر بود که حزن خود را با تاخت و تازی عجیب در موسیقی jazz نشان داد.

ملودی‌های رازآمیز don’t explain یک زایش از ذهن بیکر بود که در تمامی دوران هنری او حس حزن و اندوه را اعلام می‌کند: توضیح نده.

بیکر در 13 مه 1988 در 59 سالگی از پنجره اتاق خود در هتل به پایین سقوط می‌کند و چراغی از موسیقی jazz در دنیا خاموش می‌شود.